Stosuje się jeszcze bardzo często powszechnie znane ręczne piły i inne narzędzia stosowane w robotach stolarskich i ciesielskich. Znacznie bardziej wydajne i ułatwiające pracę są narzędzia zmechanizowane, do których należą: pilarka tarczowa, pilarkawyrzynarka oraz stolik parkieciarski.

Pilarka tarczowa służy do wzdłużnego lub poprzecznego przecinania drewna o maksymalnej głębokości cięcia 40=70 mm (zależnie od rodzaju narzędzia). Pilarka produkcji krajowej Celma ma głębokość cięcia 65 mm, masę 4,3 kg, średnicę piły tarczowej 200 mm. Jest przyśtosbwana do ciągłej pracy. Pilarki ręczne mogą również pracować jako piły stacjonarne po ich zamocowaniu na specjalnych stołach. Piły tarczowe w pilarkach są wymienne i różnią się kształtem uzębienia z przeznaczeniem do wzdłużnego lub poprzecznego cięcia drewna miękkiego i twardego.

Pilarkawyrzynarka jest zmechanizowanym ręcznym narzędziem do wycinania w drewnie, tworzywach drzewnych, a także innych materiałach, zależnie od rodzaju zastosowanego brzeszczotu. Głębokość cięcia wynosi 45=60 mm, a masa narzędzia wynosi ok. 2,5 kg.
Stolik parkieciarski jest swego rodzaju obrabiarką do drewna. Wymiary stołu parkieciarskiego wynoszą 435 x460 inm przy wysokości 800 mm. Masa wynosi60 kg. Na stoliku parkieciarskim można obcinać i zwężać deszczułki, zacinać je pod odpowiednim kątem, strugać oraz frezować wpusty i pióra.

Narzędzia do wyrównywania i wygładzania powierzchni posadzek. Do wyrównywania powierzchni posadzek z desek iglastych (podłóg białych) stosuje się strugarkę a napędem elektrycznym. Elementem skrawającym jest zespół noży. Strugarka ręczna z napędem elektrycznym stalowych osadzonych na wale roboczym, napędzanym za pomocą silnika elektrycznego. Głębokość strugania jest regulowana w granicach 0=3 mm.

Szlifierki. Są to zasadnicze narzędzia do wygładzania powierzchni posadzek z drewna, szczególnie posadzek z deszczułek, z płyt mozaikowych oraz desek i płyt klejonych o cienkiej warstwie użytkowej drewna. Szlifowanie wyeliminowało stosowane niegdyś mechaniczne cyklinowanie posadzek deszczułkowych, ponieważ cyklinarki skrawały zbyt grubą warstwę drewna, obniżając w ten sposób trwałość podłogi.

Jedną z odmian jest szlifierka typu SzP 400.00. Składa się ona z silnika elektrycznego o mocy 1 kW przy 2800 obr/min przekładni pasowoklinowej napędu bębnów (głównego i bocznego), osłony bębnów, będącej jednocześnie ssawką. Do regulacji grubości warstwy ścieranej służy dźwignia umieszczona w rękojeści. Podczas przesuwania jej w górę bęben opuszcza się i mocniej dociska do powierzchni posadzki powodując intensywniejsze ścieranie. Bęben główny (szerokość 200 nim) i boczny (szerokość 110 mm) są osadzone na wspólnym wałku napędzanym przez przekładnię pasowoklinową. Oddzielna przekładnia napędza wirnik wentylatora ssącego kurz powstający przy szlifowaniu. Bęben wraz z umieszczoną na nim boczną ssawką może być — w razie potrzeby — odjęty. Wyłącznik elektryczny znajduje się przy rękojeści.

Innym przykładem szlifierki bębnowej przejezdnej jest szlifierka typu SP22, której zmodernizowana wersja jest opatrzona symbolem SP25. Działają one na podobnej zasadzie. Wydajnośóuszlifierki SP22 wynosi 15 m2/h.

Szlifowanie odbywa się dwuetapowo. Najpierw wykonuje się szlifowanie zgrubne, stosując papier ścierny szorstki o uziar
nieniu 24 do 32. Szlifowanie wykończające wykonuje się papierem ściernym o uziarnieniu 80 do 100.