Przydatność drewna jako materiału na nawierzchnie podłóg (posadzki) potwierdziła wielowiekowa tradycja ich stosowania. W świetle obecnych wymagań technicznych i użytkowych podłogi z drewna lub podłogi z nawierzchnią drewnianą należą do grupy najlepszych rozwiązań podłóg w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi i jednocześnie nie narażonych na działanie zbyt intensywnego ruchu i zbyt dużych zmian wilgotnościowych. Dotyczy to szczególnie pokoi mieszkalnych, niektórych pomieszczeń w budownictwie użyteczności publicznej, żłobkach, przedszkolach itp. Dla tych pomieszczeń szczególnie korzystną cechą drewna jako materiału podłogowego jest — obok innych cennych właściwości — jego mała ciepłochłonność, która powoduje, że podłogi z nawierzchnią z drewna zalicza się dodłóg ciepłych.

Na przeszkodzie powszechniejszemu stosowaniu podłóg z drewna stoi jego deficyt, szczególnie zaś gatunków najbardziej odpowiednich na posadzki, tj. drewna dębowego, jesionowego itp. Najbardziej tradycyjne podłogi drewniane jak np. z desek lub deszczułek posadzkowych, wymagają stosunkowo dużego zużycia drewna na 1 m2 podłogi. Dlatego od wielu lat w przemyśle materiałów podłogowych z drewna dąży się do rozwijania produkcji nowych materiałów o możliwie oszczędnym zużyciu drewna. Przykładem takiego materiału są płyty mozaikowe, których produkcję uruchomiono w latach sześćdziesiątych.

Podłogi drewnianej nie należy stosować w pomieszczeniach, w których istnieje niebezpieczeństwo okresowego zawilgocenia nawierzchni (np. w pomieszczeniach dostępnych bezpośrednio z ulicy) oraz wszędzie tam, gdzie podłoga może być narażona na szybkie brudzenie się, niewłaściwą pielęgnację i konserwację.

Szczególną uwagę należy zwrócić na należyte zabezpieczenie podłogi z drewna przed możliwością wystąpienia korozji biologicznej, na którą — jak wiadomo — drewno nie jest odporne. Należy pamiętać, że podstawową zasadą ochrony drewna przed możliwością jego zagrzybienia jest niedopuszczenie do powstania warunków, umożliwiających rozwój grzyba domowego.